معماری

مراسم عید نوروز در دامغان

نوید بهار از زبان پیک‌های نوروزی و نوروزخوانان در ایام نوروز در دیار قومس به خوبی شنیده می‌شود. از جمله مراسم جالب مردم این خطه از ایران آیین ایام نوروز است که ریشه در فرهنگ و آداب این منطقه دارد.

در دامغان چند ماه مانده به آغاز سال نو مردم در تدارک مقدمات و لوازم سال جدید هستند. فقرا به فکر تهیه وسایل و لوازم عید از جمله لباس ، روغن ، برنج ، گوشت برای پلو شب عید و شیرینی برای ایام عید هستند و به همین خاطر فعالیت می کنند و پول پس انداز می نمایند. در اواخر اسفند همه خانه تکانی و گردگیری می کنند. در شب عید همه خانه ها کشمش پلو می پزند و برای یکدیگر می فرستند. نان مخصوصی که آنرا کلوچه می گویند (گرد و کوچک که بر روی آنها قالب چوبی «کلومبو» نقش زده می شود) تهیه می نمایند. در خانواده های متمکن شیرینی به نام های «قطاب ، نان پنجره ، نان برنجی ، باقلوا ، نان نخودی» پخته در بشقاب هایی در سینی و مجمع می گذارند و در خانواده های دیگر ، کشمش سبز ، مویز ، انجیر خشک ، بادام ، گلابی خشک ، زردآلوی خشک ، نخود بریان و نقل بازاری است. سبزه ها که در میان ظرف های زیبایی رسته است زینت بخش خانه ها می شوند. باشکوه ترین و زیباترین آئین این زمان که در گذشته نزد عامه مردم و نیز دربار شاهان مرسوم بود کاشتن سبزی است. معمولاً در صحن هر خانه بر هفت ستون ، هفت قسم از غلات می کاشتند و هر یک از اقسام غلات را که بهتر می روئید دلیل قوت آن نوع از غلات در سال جدید می گرفتند. در ساعت تحویل سال از کسی که او را خوش یمن می دانند درخواست می کنند که با دسته ای سبزه به منزل آنها وارد شود. صبح عید یه دیدن بزرگ خانواده و یا ده می روند و مصافحه و روبوسی می نمایند ، به بچه ها پول ، تخم مرغ و گردو می دهند. در موقع مصافحه و روبوسی می گویند: عید شما مبارک ، صد سال به این سال ها. این دید و بازدیدها تا سیزدهم عید همچنان ادامه خواهد داشت. در گذشته در روز سیزدهم نوروز در مردم جنب و جوش زیادی می شد و اکثراً به بازار «خرفروشان» می رفتند که در زمان های قدیم بازاری بوده است به این نام ، البته در گذشته مراسم عقد پسر و دختر در این مکان انجام می شد و امروزه به غلط بازار خرفروشان نامیده می شود. در هنگام رفتن پسران و دختران به بازار مقداری نقل و شیرینی در جیب می ریزند و روانه آنجا می شوند، درویش ها در سر راه مردم سفره های سفید بزرگب گسترده اند و به عابران گلاب می پاشند و مردم هم اگر خوراکی دارند در سفره اش می ریزند و یا پولی در کشکول درویش می اندازند و می گذرند. دسته ای از مردم به آغوش سبزه ها پناه می برند ، درویش و آنهایی که از خود باغی دارند بساط چای ، ناهار را بر می دارند باتفاق اقوام و دوستان به باغ می روند و تا غروب به شادی می پردازند و در همان روز آنچه سبزه و پیاز نرگس که کم کم رو به سبزی گذاشته است و در منزل هست بیرون می اندازند و معتقدند نگهداری آنها شگونی ندارد.

منبع: کتاب سیمای استان سمنان (جلد دوم)

همچنین ببینید

اطلاعیه

به نام خدا با سلام خدمت همشهریان عزیر به علت نداشتن عکس و فیلم از …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *