“بسم رب الشهداءوالصدیقین”

شهید محمدحسین صرفی، فرزند علی در سال ۱۳۲۹ در امیریه از توابع دامغان دیده به جهان گشود. او بعد از گذراندن دوران کودکی، وارد دبستان شد و تا سال پنجم ابتدایی ادامه تحصیل داد اما بعد از آن به دلیل مسائل اقتصادی مجبور به ترک تحصیل شد. او بعد از این کار می کرد تا بتواند در مسایل مادی به خانواده اش کمکی کرده باشد و باری از روی دوش آنها بردارد. بعد از مدتی که زندگی اش به این صورت می گذشت موفق شد در شرکت راه آهن دامغان مشغول به کار شود. او بعد از این ازدواج کرد و تشکیل خانواده داد و حاصل این زندگی مشترک ۵ فرزند می باشد.

شهید صرفی دوران پرالتهاب و پرتنش انقلاب را تجربه کرده و او نیز مانند بسیاری از ایرانیان برای پیروزی آن به خیابان رفته و بر علیه رژیم طاغوتی پهلوی شعار سر داده بود. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷،توطئه ها و نقشه های شومی علیه کشورمان به وقوع پیوست که همه ی آنها نقش بر آب شد.

از جمله ی این وقایع ناگوار که مدت هشت سال به طول انجامید،جنگ تحمیلی عراق علیه کشورمان ایران بود. در این جنگ ناجوانمردانه بسیاری از هموطنانمان بی خانمان شده و عزیزان بسیاری شهید شدند. در این شرایط بود که جوانان و مردان غیور کشورمان آرام نگرفتند و به سوی میدان نبرد علیه باطل شتافتند تا حق ملت بی دفاع کشور خویش را از این غاصبان بگیرند. شهید صرفی نیز با عضویت در بسیج سپاه پاسداران انقلاب اسلامی دامغان،چندین بار در این جهاد بزرگ و عظیم شرکت کرد تا وظیفه ی خویش را در قبال کشورش انجام دهد.

او از سوی بسیج به منطقه ی غرب کشور اعزام گردید و در آنجا در کنار دیگر رزمندگان در مقابل دشمن می جنگید. او سرانجام در تاریخ ۱۳۶۶/۱۱/۱۰ در منطقه ی عملیاتی بیت المقدس ۲ در ماووت عراق بر اثر اصابت ترکش  به درجه ی رفیع شهادت نایل آمد و به لقاءالله پیوست.

“راهش جاوید باد”